Modlitwę „Ojcze nasz” rozpoczyna uroczysta inwokacja, zaś po niej następują prośby. Pierwsze trzy dotyczą samego Boga. Jezus zachęca nas najpierw, by prosić o uświęcenie imienia Bożego: „niech się święci Twoje imię!” (Mt 6,9). Nie znaczy to jednak, że modlitwa uświęca imię Boga. Ono już takim jest! W Starym Testamencie Bóg objawił Mojżeszowi swoją świętość, doskonałość absolutną czystość poprzez swoje imię (por. Wj 3,1-15). Nie można go było nawet wymawiać! Mógł to uczynić jedynie arcykapłan i to raz w roku, w dzień przebłagania (Kippur). Imię stanowiło jakby duplikat osoby, stąd traktowane było z największą czcią i szacunkiem. Izraelici zastępowali je, używając peryfraz, na przykład: Święty, Niech będzie błogosławiony, Najwyższy, Stworzyciel, Pan, Wszechmocny, Odwieczny.

W Nowym Testamencie imię Boga objawił w pełni Jego Syn, Jezus Chrystus: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich” (J 17,26). Odtąd imię Boga nie było już tajemnicze i śmiercionośne, ale bliskie, obecne w codzienności. Stało się treścią codziennej modlitwy.

W prośbie o uświęcenie imienia Boga chodzi o to, by Bóg i Jego imię było rozpoznawane jako święte i traktowane z należną czcią i szacunkiem. „Imienia Boga można nadużywać i w ten sposób plamić samego Boga. Imię Boga można sobie przywłaszczyć dla własnych celów i w ten sposób zniekształcić obraz Boga. Im bardziej oddaje się On w nasze ręce, tym łatwiej możemy przytłumić Jego światło; im bliżej nas jest, tym bardziej nadużycia mogą uczynić Go nierozpoznawalnym” (Benedykt XVI). Prośba o uświęcenie jest więc wezwaniem, by Bóg „ciągle na nowo ukazywał się taki, jaki rzeczywiście jest, uwolniony od naszych deformacji” (Benedykt XVI).

Druga prośba jest modlitwą o Boże panowanie i o poddanie wszystkich panowaniu Boga: „Niech przyjdzie Twoje królestwo” (Mt 6,10). Chodzi w niej o właściwy priorytet. Pierwszeństwo ma zawsze Bóg, Jego wola. „Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość” (Mt 6,33) – zachęcał Jezus w Kazaniu na górze. Królestwo Boże dotyczy dwóch wymiarów. „Jeden aktualny – duchowa więź z Bogiem, którą można nawiązać natychmiast, przyjmując Dobrą Nowinę. Drugi przyszły – widoczne panowanie Boga w czasach ostatecznych” (M. Wojciechowski). Królestwo Boże na ziemi, czyli pełnia obecności Boga, zaczęło się wypełniać wraz z przyjściem Chrystusa. Więcej, jest nim On sam. „Modlić się o królestwo Boże znaczy mówić Jezusowi: Uczyń nas Twoimi, Panie! Przenikaj nas, żyj w nas; zgromadź rozproszoną ludzkość w jednym Ciele, ażeby w Tobie wszystko podporządkowało się Bogu, a Ty żebyś wszystko przekazał Ojcu, ażeby «Bóg był wszystkim we wszystkich» (1 Kor 15,26-28)” (Benedykt XVI).

Trzecia prośba Modlitwy Pańskiej dotyczy woli Bożej. Jezus zalecał prosić, aby spełniała się ona zarówno tu na ziemi jak i w życiu wiecznym, w niebie. Na początku warto wyjaśnić pewne nieporozumienie związane z tym terminem. W dość powszechnym, obiegowym pojęciu łączy się się go z cierpieniem, bólem, krzyżem albo czymś niezrozumiałym, tajemnicą. Zastanawiające jest to odniesienie woli Bożej do trudności. Nic dziwnego, że rodzi się bunt, czy lęk przed jej przyjęciem. Oczywiście, czasem wola Boża może wiązać się z cierpieniem, Bóg „dopuszcza” cierpienie dla dobra człowieka. Ale utożsamianie każdego cierpienia z Jego wolą jest nieprawdziwe, oskarżające. Bóg, który jest miłością (por. 1 J 4,8), pragnie tylko miłości, dobra, szczęścia i zbawienia każdego człowieka. Wola Boga jest więc pełna dobroci, miłosierdzia i miłości. Prawdziwe, dojrzałe posłuszeństwo woli Boga jest możliwe na gruncie wolności. To zakłada w sposób naturalny prawdziwy obraz Boga i zdrowe, dojrzałe relacje z Nim, oparte na miłości.

Wolę Ojca najdoskonalej wypełnił Jezus. Pozwolił, by kierowała ona całkowicie Jego życiem, działaniem i misją. Sam o tym zaświadczył: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał” (J 4,34); „Z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał” (J 6,38). Święty Franciszek z Asyżu twierdził, że wręcz „złożył swoją wolę w woli Ojca”. Taka wierność nie była wolna od zmagań, walki i modlitwy do Ojca o odsunięcie cierpienia (por. Łk 22,42).

Prośba o spełnienie woli Bożej „na ziemi, tak jak w niebie” zakłada, że w niebie wola Boża spełnia się w sposób absolutny i doskonały. „Mówiąc to nieco inaczej: gdzie spełnia się wola Boża, tam jest niebo. Istotę nieba stanowi zjednoczenie z wolą Bożą, jedność woli i prawdy. Ziemia staje się «niebem», gdy spełnia się na niej wola Bożą i w miarę jej spełniania. Jest natomiast tylko «ziemią» – przeciwstawieniem nieba – gdy uchyla się od pełnienia się woli Bożej i w miarę tego uchylania się. Dlatego prosimy o to, żeby na ziemi było tak, jak jest w niebie: żeby ziemia stała się «niebem» (Benedykt XVI). W rzeczy samej „sam Jezus jest, w najgłębszym i najbardziej właściwym tego słowa znaczeniu, «niebem»”. Kontemplując Go, poznając, słuchając i naśladując, rozumiemy czym jest wola Boża i wypełniamy ją coraz bardziej świadomie.

Pytania do refleksji:

  • Jakim imieniem zwracasz się najczęściej do Boga?
  • Czy nie nadużywasz imienia Bożego nadaremno?
  • Czy nie deformujesz obrazu Boga?
  • W jaki sposób troszczysz się królestwo Boże?
  • Czy pozwalasz Bogu królować we wszystkich obszarach twojego życia?
  • Z czym kojarzy ci się wola Boża?
  • W jaki sposób szukasz i pełnisz wolę Bożą?
  • Jak wyobrażasz sobie niebo?

Fragment książki „Rabbi z Nazaretu”, WAM

Droga Jezusa | wydawnictwowam.pl 

fot. Pixabay