W dniach 6–8 listopada 2026 roku w Centrum Duchowości św. Ignacego w Częstochowie odbył się 46. Kurs Duchowości Ignacjańskiej. Tegoroczne spotkanie poświęcono Drugiemu Tygodniowi Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli, a szczególną uwagę zwrócono na tzw. triadę ignacjańską: medytacje o Dwóch sztandarach, Trzech parach ludzi i Trzech stopniach pokory.
Tematyka Drugiego Tygodnia Ćwiczeń Duchowych była podejmowana podczas Kursu również w ubiegłym roku. Tym razem uczestnicy mogli głębiej przyjrzeć się trzem medytacjom, które stanowią ważny element ignacjańskiej drogi duchowej. Spotkanie było okazją nie tylko do zgłębiania myśli św. Ignacego, ale także do wymiany doświadczeń i rozmów osób, którym bliska jest duchowość ignacjańska.
Jednym z ważnych punktów ostatniego dnia była kontemplacja prowadzona przez o. Artura Prusia. Po wcześniejszym omówieniu logiki kontemplacji ewangelicznych Drugiego Tygodnia Ćwiczeń Duchowych zaprosił on uczestników do osobistego doświadczenia tej modlitwy. Następnie mogli oni dzielić się swoimi poruszeniami w małych grupach. Chodziło o to, by nie tylko lepiej zrozumieć duchową drogę zaproponowaną przez św. Ignacego, ale również samemu jej doświadczyć i posmakować.
Tego samego dnia o. Czesław Wasilewski ukazał głębokie powiązania między rozeznawaniem ignacjańskim a synodalnością w Kościele. Dzięki temu uczestnicy mogli zobaczyć, jak doświadczenie duchowe św. Ignacego wpisuje się w drogę, którą podąża Kościół we współczesnym świecie.
Swoimi refleksjami po zakończeniu Kursu podzielił się o. Artur Wenner SJ, dyrektor Domu Rekolekcyjnego pw. św. Ignacego Loyoli w Częstochowie:
W trakcie Kursu szczególnie poruszyło mnie istotne znaczenie triady ignacjańskiej. Chodzi w niej o odpowiedź udzieloną Bogu, który tak hojnie, z obfitością miłości udziela mi się każdego dnia. Ta odpowiedź dojrzewa już od I tygodnia CD i w II tygodniu prowadzi przez poznanie prawdziwego Chrystusa, a nie Chrystusa własnych oczekiwań czy wyobrażeń (Dwa sztandary), do osiągnięcia wielkiej wolności wewnętrznej, aby nie kierować się żadnymi przywiązaniami nieuporządkowanymi (Trzy pary ludzi), a następnie do rozpalenia miłości i hojności przed podjęciem wyboru drogi życiowej, drogi swego powołania lub po jej podjęciu do reformy życia (Trzy stopnie pokory). Te trzy stopnie pokory to w istocie trzy stopnie miłości.
46. Kurs Duchowości Ignacjańskiej, którego historia sięga 1980 roku, po raz kolejny stał się przestrzenią pogłębiania duchowości ignacjańskiej, spotkania i wspólnego poszukiwania. W podsumowaniach uczestnicy podkreślali przede wszystkim doświadczenie pokoju i radości duchowej, a także atmosferę otwartości i wzajemnego słuchania. Był to czas, który pozwolił nie tylko lepiej poznać ignacjańską drogę, ale również spojrzeć na nią przez pryzmat własnego doświadczenia i życia.
