W bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie odbyła się uroczystość, która dla naszych scholastyków jest konkretnym krokiem na drodze do sakramentu święceń. W piątek, 13 marca 2026 roku trzech młodych zakonników: Samuel Gerčák, Szymon Kozicki oraz Jakub Sulewski, zostało ustanowionych w posłudze lektora. Z kolei Mateusz Cisewski i Marcin Marchewka podjęli posługę akolitów, czyniąc kolejny krok na drodze formacji zakonnej.

Uroczystości przewodniczył o. Prowincjał. Kluczowy moment nastąpił tuż po Ewangelii, kiedy to Rektor Kolegium Krakowskiego, o. Wacław Królikowski SJ, wezwał każdego z kandydatów imiennie. Każdy z nich, stając przed przełożonym, odpowiadał krótkim: „Jestem”.

Ten prosty gest i słowo potwierdzają gotowość młodych mężczyzn do podjęcia konkretnych zadań we wspólnocie Kościoła. Jak przypomina komentarz przygotowujący do liturgii, posługi lektoratu i akolitatu to etapy, które bezpośrednio przybliżają scholastyków Towarzystwa Jezusowego do przyjęcia sakramentu święceń.

Słowo Boże w rękach lektora

Zadania nowych lektorów wykraczają daleko poza samo czytanie tekstów biblijnych podczas Mszy świętej. Od teraz Samuel, Szymon i Jakub będą odpowiedzialni za proklamowanie Słowa Bożego przy ambonie, a w razie potrzeby także za podawanie intencji modlitwy powszechnej czy recytowanie antyfon mszalnych. Ich posługa ma także wymiar pozaliturgiczny – lektorzy mogą przygotowywać dzieci i dorosłych do sakramentów oraz głosić orędzie zbawienia tym, którzy go jeszcze nie znają.

Znak ustanowienia w tej posłudze był niezwykle czytelny: o. Prowincjał wręczył każdemu z nich Lekcjonarz, mówiąc: „Przyjmij księgę Pisma Świętego i wiernie przekazuj słowo Boże, aby coraz mocniej działało w sercach ludzkich”. Nowo ustanowieni lektorzy zyskują także prawo do błogosławienia pokarmów na stół wielkanocny w Wielką Sobotę.

Akolita: strażnik Chleba Życia

Dla Mateusza i Marcina, nowych akolitów, centralnym punktem ich posługi staje się Eucharystia. Jako nadzwyczajni szafarze Komunii świętej będą pomagać w jej udzielaniu wiernym, a także – co niezwykle ważne z punktu widzenia duszpasterskiego – zanosić Ją chorym, którzy nie mogą osobiście uczestniczyć w liturgii.

Podczas obrzędu akolici otrzymali od Prowincjała pateny z chlebem przeznaczonym do konsekracji. To symbol ich bliskości z ołtarzem, przy którym od teraz będą pomagać kapłanom i diakonom, dbając o naczynia liturgiczne i służąc podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu. „Starajcie się również zrozumieć duchowe znaczenie i istotę czynności, które będziecie wykonywać” – usłyszeli w pouczeniu od swojego przełożonego.

Modlitwa o pokój w niespokojnym świecie

Uroczystość w krakowskim kolegium nie była oderwana od dramatów współczesności. W modlitwie powszechnej wybrzmiały prośby o pokój na całym świecie. Modliliśmy się szczególnie o zakończenie wojen na Ukrainie oraz na Bliskim Wschodzie.

Wspólnota prosiła również za Papieża Leona, kardynała Grzegorza oraz za całe Towarzystwo Jezusowe, by owocnie głosiło dobrą nowinę o zbawieniu. To przypomnienie, że formacja zakonna i przyjmowane posługi mają służyć nie tylko samej wspólnocie, ale całemu światu, niosąc nadzieję tam, gdzie jej brakuje.

Znaki, które mówią same za siebie

Współczesny człowiek często czuje się przytłoczony nadmiarem słów, dlatego zdecydowaliśmy, że po wprowadzeniu nie będzie już dodatkowych komentarzy. Pozwoliliśmy, by „czytelne znaki same przemawiały” do zgromadzonych wiernych. Cisza i skupienie towarzyszące modlitwie błogosławieństwa stały się przestrzenią dla osobistego spotkania z Bogiem.

Pięciu młodych jezuitów rozpoczęło nowy etap swojej życiowej misji. Ich droga do kapłaństwa staje się coraz bardziej konkretna, mierzona rytmem czytanego Słowa i łamanego Chleba. W świecie pełnym niepokoju, ich „Jestem” wybrzmiewa jako obietnica wierności i gotowości do służby najbardziej potrzebującym – zarówno duchowo, jak i fizycznie.